Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2012

Η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα και το Σωο-Κράτος

Η διαδικασία που προβλέπει ο νόμος για την κατάληψη της θέσης του δικαστή στην Ελλάδα περιλαμβάνει την διεξαγωγή γραπτών και προφορικών εξετάσεων από τις οποίες αναδεικνύονται υποτίθεται οι σε υψηλότερο βαθμό νομικά καταρτισμένοι (την επιτροπή ήθους δεν την μνημονεύω καν ως εξέταση αφού αφενός η εν λόγω δοκιμασία είναι υποτυπώδης, αφετέρου δεν υπάρχει ασφαλής τρόπος ελέγχου – εξέτασης του ήθους κάποιου σε δοκιμασία συνέντευξης)
. Επομένως διορισθείς στην Ελλάδα δικαστής δεν έχει κατ’ ανάγκη κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο σε σχέση με τους υπόλοιπους ανθρώπους που τον καθιστά ικανότερο να κρίνει τους άλλους. Ούτε αποδεδειγμένα από μόνο το γεγονός της επιτυχίας κατάληψης της εν λόγω θέσης συνάγεται η ακεραιότητα του χαρακτήρα του ή το υψηλό ήθος του σε βαθμό που να υπερβαίνει εκείνο του μέσου κοινωνού.
Τελικά είναι κατά τεκμήριο ένας άνθρωπος όπως όλοι οι άλλοι. Παρόλα ταύτα καλείται να επιτελέσει ένα έργο, το οποίο, αφενός απαιτεί όλα τα προαναφερθέντα προσόντα, αφετέρου είναι αντικειμενικά εξαιρετικά δύσκολο για τα ανθρώπινα μέτρα και ταυτόχρονα θεμελιώδες για το βίο όλων των πολιτών. Καλείται να γίνει ο εργάτης και ο εγγυητής της επικράτησης δικαιοσύνης στο βαθμό που δύναται να επιτευχθεί αυτό. Η δικαιοσύνη για την οποία μιλώ είναι έννοια τόσο σύνθετη αλλά και τόσο απλή ταυτόχρονα. Είναι ιδέα την οποία οφείλει, να υπηρετεί ο νομοθέτης κατά την άσκηση του νομοθετικού του έργου και να προσεγγίζει κατά το μέγιστο δυνατό βαθμό ο δικαστής ερμηνεύοντας τελολογικά το νόμο κατά το δικαιοδοτικό του έργο. Ταυτόχρονα είναι η ιδέα που εμπεριέχεται στο κοινό περί δικαίου αίσθημα, το οποίο διαπνέει και τον δικαστή και στη φωνή της συνείδησης του μέσου χρηστού κοινωνού. Με άλλα λόγια καθήκον του δικαστή είναι με τις αποφάσεις του να πράττει το δίκαιο. Τα ανωτέρω ισχύουν προσαρμοσμένα στην εν μέρει διαφοροποιημένη φύση των καθηκόντων τους και για τους εισαγγελικούς λειτουργούς. Μόνο αν δεχτούμε αυτή την σκέψη ως αφετηρία (πράγμα που θεωρώ αυτονόητο), πιστεύω ότι είναι εφικτό να εξευρεθεί η λύση για τα προβλήματα που απασχολούν το σώμα.
Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται αξιοσημείωτη αύξηση του όγκου της εργασίας των δικαστών και των εισαγγελικών λειτουργών. Την αλματώδη αυτή αύξηση δεν ακoλούθησε αύξηση και των θέσεων των λειτουργών, του γραμματειακού προσωπικού, και της υλικοτεχνικής υποδομής. Τα ανωτέρω αποδεικνύονται ευχερώς από στοιχεία που είναι στη διάθεση όποιου τυχόν αμφιβάλει περί αυτού. Το προπεριγραφέν φαινόμενο έχει το εξής αναγκαίο αποτέλεσμα : οι δικαστές και οι εισαγγελείς χρεώνονται τελικά τέτοιο αριθμό υποθέσεων-δικογραφιών, που στην προσπάθεια τους να κατορθώσουν, για τις υποθέσεις που έχουν χρεωθεί, να βγάλουν αποφάσεις οι μεν (σε 2 μήνες από τη δικάσιμο στην εκκουσία, 1 μήνα στα ασφαλιστικά και 4 μήνες στα υπόλοιπα), και να διεκπεραιώσουν οι δε, προκειμένου, άλλοι να ικανοποιήσουν την επιταγή της ταχείας απονομής δικαιοσύνης από ευσυνειδησία, άλλοι να μην βρεθούν εκπρόθεσμοι και αντιμετωπίσουν πειθαρχικό και οι περισσότεροι και για τα δύο, πιέζονται σε τέτοιο βαθμό που κατά λογική αναγκαιότητα δεν μπορούν να επιδείξουν την δέουσα προσοχή, υποπίπτουν σε αβλεψίες και ενεργούν με προχειρότητα κατά την επεξεργασία της υπόθεσης και τελικά εκτελούν τα καθήκοντα τους, άλλοι συνειδητά και άλλοι ασυνείδητα, πλημμελώς. Επιπλέον, υπάρχουν δικαστές που έχουν εκδώσει προδικαστική απόφαση μόνο και μόνο για να «φύγει» από την χρέωση τους η υπό κρίση υπόθεση επειδή έχουν μεγάλο υπόλοιπο και κινδυνεύουν με πειθαρχικό. Υπάρχουν εισαγγελείς που επιστρέφουν δικογραφίες για β’, γ’ ή και παραπάνω προανάκριση με ένα προσχηματικό λόγο μόνο και για μόνο για την ίδια ως άνω αίτια. Δεν αποδυναμώνεται αν όχι ακυρώνεται ο θεσμικός ρόλος του εισαγγελέα ως προς την έκφανση του φύλακα της νομιμότητας με υποχρέωση άσκησης δίωξης για οτιδήποτε αξιόποινο υποπέσει στην αντίληψη του όταν υπερχρεώνεται με αποτέλεσμα να αποφεύγει να χρεώνει και ο ίδιος τον εαυτό του? Πόσο σε βάθος μπορεί ο ανακριτής να διερευνήσει μια υπόθεση για να εξιχνιάσει ένα αδίκημα και να ανακαλύψει την αλήθεια, όταν έχει πολλές φορές τριψήφιο αριθμό δικογραφιών, εισαχθεισών στην ανάκριση για πάνω από έτος; Πώς θα δικάσει ένας δικαστής στο μονομελές ή τριμελές πλημμελειοδικείο σε μια μέρα έκθεμα με αριθμό υποθέσεων που υπερβαίνουν τις 100? Σε πόσο βάθος έχει μελετήσει όλες αυτές τις υποθέσεις και ειδικά εκείνες που έχουν και αστικό κομμάτι ή γενικά προεκτάσεις και σε άλλα δικαστήρια ή διοικητική αλληλογραφία, πραγματογνωμοσύνες, αεροφωτογραφίες; Πόσο «γρήγορος» (ή μήπως πρόχειρος) πρέπει να είναι ? πόσο υπερήφανος πρέπει να νιώθει για την ποιότητα των αποφάσεων του εάν τελικά καταφέρει να δικάσει τις περισσότερες από αυτές; Άραγε εάν ήταν πολύ λιγότερες θα έβγαζε τις ίδιες αποφάσεις? Για τους παραπάνω, όπου τίθεται ζήτημα σύγκρουσης της αίσθησης του καθήκοντος με το ένστικτο της αυτοσυντήρησης ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλέτω. Στα προαναφερθέντα εάν προστεθεί και η παράμετρος της παραγραφής ειδικά στις ποινικές υποθέσεις, της έλλειψης επαρκούς γραμματειακής υποστήριξης με κάλυψη των οργανικών θέσεων και της έλλειψης σε υλικοτεχνική υποδομή ακόμα και σε στοιχειώδες επίπεδο σε πολλά επαρχιακά πρωτοδικεία, γίνεται αντιληπτό πόσο ακόμη μεγαλύτερη πίεση αισθάνεται ο δικαστής και πόσο ακατόρθωτο τελικά φαντάζει, υπό τις αναλυτικά προεκτεθείσες συνθήκες, το εγχείρημα της εκτέλεσης των καθηκόντων με νηφαλιότητα, ηρεμία, και συγκέντρωση όλων του των ικανοτήτων και των δυνάμεων στο μέγιστο βαθμό, ώστε να επεξεργαστεί στο απαιτούμενο βάθος και με τη δέουσα σημασία στις λεπτομέρειες την υπόθεση που κρίνει προκειμένου να εξεύρει πράγματι το δίκαιο και να το αποδώσει προσηκόντως. Τούτο όμως το συμπέρασμα, εφόσον δεχτήκαμε ανωτέρω ότι καθήκον του δικαστή είναι με τις αποφάσεις του να πράττει το δίκαιο δημιουργεί ένα σοβαρό πρόβλημα συνείδησης για τον δικαστή. Τελικά έχει καθήκον να πράξει το ανέφικτο ! Από την άλλη μεριά, ενόψει του ότι η διαμόρφωση της ανωτέρω κατάστασης κατά λογική συνέπεια οφείλεται στις επιλογές της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας τυγχάνει λιαν αμφίβολο ότι η πρόθεση της Πολιτείας είναι να πράττει ο δικαστής το δίκαιο (όταν θεσπίζεις πολυάριθμα ένδικα μέσα, σε πολλά από τα οποία δεν απαιτείς κανένα ειδικό λόγο άσκησης, ποινικοποιείς πολυάριθμα τυπικά αδικήματα, και παράλληλα δεν αυξάνεις τον αριθμό των δικαστών διατηρώντας το ίδιο όριο παραγραφής των ποινικών αδικημάτων είναι αντιληπτό με απλή λογική που οδηγείσαι και άρα κατατείνεις) . Στην ανωτέρω προεκτεθείσα κατάσταση, έρχεται προσφάτως να προστεθεί και η μείωση των αποδοχών των δικαστικών λειτουργών σε βαθμό που να διακινδυνεύεται η αξιοπρεπής διαβίωση τουλάχιστον των πρωτοδικών και η αδιάσπαστη από βιοτικές μέριμνες προσήλωση του δικαστή στο δύσκολο έργο του. Σε αυτό το σημείο είναι σωστό να σταθούμε λίγο. Αξιοπρεπή διαβίωση ασφαλώς δικαιούνται όλοι οι άνθρωποι και όλες οι επαγγελματικές ομάδες και είναι τουλάχιστον γελοίο να αξιώνουμε οι δικαστές κάτι τέτοιο ως ειδικά απονεμημένο σε εμάς προνόμιο. Επιπλέον, δημιουργείται εύλογα δυσάρεστη εικόνα (για να μην το θέσω αλλιώς) για τους δικαστές, σε έναν βιοπαλαιστή ο οποίος, είδε ήδη το μισθό του η γενικά το εισόδημα του να μειώνεται εξοντωτικά δυνάμει των νέων οικονομικών μέτρων ενόψει των συμβάσεων της χώρας με τους δανειστές της, είδε τους δικαστές (του ΣτΕ) να κρίνουν εμμέσως σύμφωνη με το σύνταγμα τη λήψη των ήδη υφισταμένων οικονομικών μέτρων σε εκτέλεση του πρώτου μνημονίου το οποίο γενικά κρίθηκε σύμφωνο με το σύνταγμα, και σήμερα βλέπει τους δικαστές να επικρίνουν την Κυβέρνηση για τις μειώσεις που επιφέρει στις αποδοχές των δικαστών με τις νομοθετικές της επιλογές ενόψει των συμβάσεων της χώρας με τους δανειστές της, ευαγγελιζόμενοι την αντισυνταγματικότητα των εν λόγω μειώσεων. Αισθάνεται σαν να του λέει ο έλληνας δικαστής ότι εσύ δεν πειράζει να ζεις αναξιοπρεπώς, αλλά εγώ πειράζει (γιατί τελικά εκεί εντοπίζεται το μέτρο αναλογικότητας που θεσπίζει το Σύνταγμα και μάλιστα έναντι οποιουδήποτε αφηρημένου «δημοσίου συμφέροντος»). Σε αυτήν του την αίσθηση απαντώ, και ελπίζω και οι υπόλοιποι στο σώμα μαζί μου, ότι η αξιοπρεπής διαβίωση είναι φυσικό δικαίωμα και θεμελιώνεται στο Σύνταγμα για όλους μας, πράγμα το οποίο οφείλουμε να υποστηρίξουμε εμπράκτως με τις αποφάσεις μας άμεσα και ότι αντίδραση μας είναι ζήτημα συνείδησης προκειμένου να αντιμετωπίσουμε το συνολικό πρόβλημα της απονομής της δικαιοσύνης όπως εξετέθη ανωτέρω, μέρος μόνο του οποίου είναι η μείωση των αποδοχών των δικαστών. Η αντίδραση μας θα πρέπει να είναι σε όλα τα επίπεδα που μπορεί να δικαιολογηθεί. Κατ’ αρχήν ότι εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς οφείλουμε να το πράξουμε άμεσα και συγκεκριμένα : 1) τροποποίηση των κανονισμών των Δικαστηρίων με ανώτατο όριο χρέωσης για κάθε δικαστή (ορθό είναι να ληφθεί αντίστοιχη μέριμνα και για τους εισαγγελείς) έτσι ώστε να μειωθεί ο όγκος εργασίας στο προσήκον μέτρο προκειμένου να μπορεί ο δικαστής να πράττει το δίκαιο με την έννοια που αναλύθηκε εκτενώς ανωτέρω, 2) μη εφαρμογή διατάξεων οι οποίες θεσπίζονται προφανώς για την αποτροπή απόδοσης δικαιοσύνης (όπως πχ οι ρυθμίσεις, ακόμα και εντός του Συντάγματος (!), για την παραγραφή των αδικημάτων υπουργών και πρώην υπουργών κλπ) δια της μη εφαρμογής τους ως αντισυνταγματικών (νομικό έρεισμα υπάρχει). Σε δεύτερο επίπεδο, για όποιο ζήτημα εξαρτάται από το νομοθέτη, συμπεριλαμβανομένης και της εξασφάλισης ενός ελάχιστου ορίου αποδοχών κάτω από το οποίο διακινδυνεύεται η αξιοπρεπής διαβίωση τουλάχιστον των πρωτοδικών και η αδιάσπαστη από βιοτικές μέριμνες προσήλωση του δικαστή στο δύσκολο έργο του, η αντίδραση δεν μπορεί να είναι κάτι ηπιότερο από την συμβολική διακοπή των συνεδριάσεων, με εξακολούθηση κατά τον χρόνο της διακοπής, της άσκησης των καθηκόντων μας στην επεξεργασία των υποθέσεων που έχουμε χρεωθεί (άλλωστε οι δικαστές νομικά και πρακτικά δεν έχουν λήξη ωραρίου). Ως προς την συνταγματικότητα ή μη του εν λόγω μέτρου θα ήθελα να απαντήσω με ένα ερώτημα, απευθυνόμενο κυρίως προς τον πρωτοδίκη που εξέφρασε, πράγματι σεβαστή και εμπεριστατωμένη άποψη, στο άρθρο του « ο έλληνας δικαστής και ο Σωκράτης» : εάν αύριο θεσπιζόταν από την Πολιτεία ότι οι αποδοχές των δικαστών θα είναι συνολικά 1 ευρώ το μήνα, θα ήταν δίκαιο και λογικό να αντιδράσουν αυτοί με την προαναφερθείσα διακοπή? Θα ήταν σύμφωνο με το Σύνταγμα τότε? μήπως το κρίσιμο ζήτημα είναι ο εντοπισμός του ορίου της προσήκουσας αμοιβής κάτω από το οποίο διακινδυνεύεται η αξιοπρεπής διαβίωση τουλάχιστον των πρωτοδικών και η αδιάσπαστη από βιοτικές μέριμνες προσήλωση του δικαστή στο δύσκολο έργο του και όχι τελικά αυτό καθαυτό το μέτρο ? Εμείς οι δικαστές αισθάνομαι ότι είναι λίγο άσκοπο να διασταυρώνουμε τα ξίφη μας ανταλλάσσοντας νομικά επιχειρήματα, αφού γνωρίζουμε από τη δουλεία μας, αφενός ότι οι διατάξεις επιδέχονται διάφορες ερμηνείες και υπάρχουν θεωρίες που μπορούν να στηρίξουν διαφορετικές ερμηνευτικές εκδοχές (ενδεικτικά αναφέρω τη θεωρία των Συνταγματικών διατάξεων του σκληρού πυρήνα , οι οποίες ευρίσκονται εντός των 25 πρώτων άρθρων, οι οποίες δεν μπορούν να παραμεριστούν από τις λοιπές διατάξεις του Συντάγματος στο μέτρο που θίγεται η αρχή της αναλογικότητας), αφετέρου ότι σημασία έχει επί της ουσίας ποιο είναι το δίκαιο και εν συνεχεία πρέπει να επιλέγεται η κατάλληλη νομική επένδυση της εξευρεθείσης ως δίκαιης λύσης.
Και δυο λόγια για την Πολιτεία και την σχέση της με το δικαστή. Εμείς οι δικαστές γνωρίζουμε καλά πόσες φόρες έχει χρειαστεί , ειδικά στο ποινικό κομμάτι, να ερμηνεύσουμε τελολογικά σχεδόν contra legem κάποιες φόρες διατάξεις προκειμένου να καταφέρουμε να αποδώσουμε δίκαιο. Πόσες φορές βλέπουμε τον νομοθέτη απέναντι μας στην προσπάθεια μας να αποδώσουμε δίκαιο? Εντελώς ενδεικτικά, θυμίζω την προσπάθεια των ανακριτών να «σώσουν», με όποιο νομικό τρόπο μπορούσαν, τα κακουργήματα που παραγράφηκαν αυθωρί εν ειδή αμνηστίας με τον πρόσφατο νόμο που άλλαξε τα όρια στα οικονομικά εγκλήματα. Την προσπάθεια των δικαστών σε Συμβούλια να τεκμηριώσουν νομικά το βούλευμα τους περί μη χορήγησης της υφ’ όρο απόλυσης σε κρατούμενο, που έχει καταδικαστεί σε ποινή 18 ετών για ασέλγεια ή βιασμό ανηλίκων (πολλές φορές συγγενών τους) κατ΄ εξακολούθηση για μακρό χρόνο ή για ληστείες με ανθρωποκτονία ή για εμπορία μεγάλης ποσότητας ναρκωτικών, και έχει παραμείνει στη φυλακή μόνο τα 6 χρόνια, αλλά δεν έχει υποπέσει δήθεν σε πειθαρχικά παραπτώματα εντός της φυλακής. Θυμίζω, και καιρός είναι κάποτε να τα μάθει και ο κόσμος, ότι σύμφωνα με το νόμο και ειδικότερα μετά τις πιο πρόσφατες νομοθετικές μεταρρυθμίσεις, σε κάθε ποινή μέχρι 3 ετών που επιβάλλεται, ο κατηγορούμενος δεν μπαίνει φυλακή. Σε ποινή δε από 3 έως 5 μπαίνει φυλακή μόνο εάν έχει στο παρελθόν καταδικαστεί αμετάκλητα (μέχρι να γίνει αμετάκλητη η ποινή και να «περαστεί» στο ποινικό μητρώο μπορεί να παρέλθει πολύς χρόνος..) σε ποινές συνολικά άνω του 1 έτους, ειδάλλως θα πρέπει να αιτιολογήσει το Δικαστήριο με ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία γιατί δεν πρέπει να χορηγηθεί αναστολή της ποινής 3-5 έτη που επέβαλε. Θυμίζω επίσης τις πρόσφατες διατάξεις δήθεν για την αποσυμφόρηση των φυλακών, που πρακτικά έδωσαν αποφυλακιστήριο ή διευκόλυναν σημαντικά την υφ’ όρο απόλυση σε πολλούς ήδη κρατούμενους με ποινή μέχρι πέντε ετών. Θυμίζω τις διατάξεις περί ευθύνης υπουργών κλπ, τις (συνταγματικές) διατάξεις για τη διαβίβαση των σχετικών δικογραφιών στη βουλή, τις φωτογραφικές διατάξεις που έχουν εκδοθεί κατά καιρούς.. όλα τα ανωτέρω εκτίθενται για να υπογραμμιστεί η σοβαρή αμφιβολία για τις αγνές προθέσεις της πολιτικής εξουσίας προς την κατεύθυνση της ουσιαστικής απόδοσης δικαιοσύνης. Δεν ξέρω εάν το βλέπω μόνο εγώ έτσι αλλά οι φυλακές είναι γεμάτες ως επί το πλείστον με εγκληματίες του λεγόμενου μπλε κολάρου, ενώ οι δράστες βαρύτατων κακουργημάτων, κυρίως του λευκού κολάρου (οικονομικά κατά βάση κακουργήματα σε συνδυασμό και με τέλεση άλλων εγκλημάτων προς υποστήριξη των πρώτων στα πλαίσια λειτουργίας εγκληματικών οργανώσεων), ακόμα και με την συνδρομή σοβαρών ενδείξεων ενοχής, σπάνια φτάνουν στο ακροατήριο. Όσον αφορά δε σε δράστες που τυγχάνουν πολιτικά πρόσωπα, οι ίδιοι έχουν θεσπίσει, είτε την ασυλία τους, είτε την συντομότατη και επηρεαζόμενη μάλιστα από τους ίδιους με διαδικαστικά τερτίπια παραγραφή των εγκλημάτων τους, είτε, με τη διαβίβαση των δικογραφιών στη βουλή, τον έλεγχο τους μόνο από την ίδια αυτή την πολιτική εξουσία. Υπό αυτές τις συνθήκες δεν πιστεύω ότι επιτρέπει η συνείδηση κανενός δικαστή να εφαρμόζει τις διατάξεις που θεσπίζει η πολιτική εξουσία, απλά τεχνοκρατικά, ακολουθώντας τη γραμματική ερμηνεία, εντασσόμενος ως γρανάζι σε ένα μηχάνημα, ως ένα τυφλό διεκπεραιωτικό όργανο σε ένα σύστημα, το οποίο δεν είναι καθόλου αυτονόητο ότι πρεσβεύει το ιδανικό της δικαιοσύνης. Ο Σωκράτης πειθάρχησε στο σύστημα απονομής της δικαιοσύνης σεβόμενος τη δικαστική απόφαση. Δεν θεωρούσε ότι είχε προβεί σε άδικη πράξη , γι΄αυτό και απολογήθηκε , αντί απλά να αποδεχτεί την κατηγορία. Το δικό του χρέος ήταν να σεβαστεί την δικαστική απόφαση. Το χρέος των δικαστών ήταν, είναι και θα είναι να ερμηνεύουν το νόμο κατά τέτοιο τρόπο ώστε να αποδίδουν δίκαιο. Και όσο εκπληρώνουν τούτο απαρέγκλιτα δεν θα υπάρχουν θυσίες σαν του Σωκράτη.

“Αριστόβουλος Ευέλπιστος”

http://www.ethemis.gr/i-dikeosini-stin-ellada-ke-to-soo-kratos/

5 σχόλια:

  1. "Υπό αυτές τις συνθήκες δεν πιστεύω ότι επιτρέπει η συνείδηση κανενός δικαστή να εφαρμόζει τις διατάξεις που θεσπίζει η πολιτική εξουσία, απλά τεχνοκρατικά, ακολουθώντας τη γραμματική ερμηνεία, εντασσόμενος ως γρανάζι σε ένα μηχάνημα, ως ένα τυφλό διεκπεραιωτικό όργανο σε ένα σύστημα, το οποίο δεν είναι καθόλου αυτονόητο ότι πρεσβεύει το ιδανικό της δικαιοσύνης"

    Εχουν κι έχουν γραφτεί πονήματα και "πονήματα" τον τελευταίο καιρό εξ αφορμής των κινητοποιήσεων των δικαστών.
    Του συγκεκριμένου συναδέλφου σας, που είναι κρίμα που δεν υπογράφει με το όνομά του, θα ήθελα να του σφίξω το χέρι, για όλο του το κείμενο από την αρχή ως το τέλος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολλά πράγματα που λέει ο συντάκτης του κειμένου είναι σωστά. Ωστόσο, η κεντρική του ιδέα είναι ότι ο δικαστής δεν πρέπει να εφαρμόζει το θετικό δίκαιο αλλά ότι φαίνεται υποκειμενικά σε αυτόν ως δίκαιο. Αυτό όμως δημιουργεί κράτος δικαστών και όχι κράτος του Νόμου (Νομαρχία για να θυμηθούμε τον Ανώνυμο Έλληνα διαφωτιστή του 1806). Η αντίληψη αυτή κάνει τον δικαστή κριτή εκ των ενόντων (κάτι σαν τον ιεροεξεταστή ή τον κατή)και όχι "στόμα του Νόμου", όπως τον ήθελε ο Μοντεσκιέ. Υπό την επίφαση λοιπόν της "επαναστατικότητας" εισάγονται αντιλήψεις περί θείου ή φυσικού δικαίου, που μας γυρνούν στην εποχή πριν από τον Διαφωτισμό. Η καλύτερη απάντηση σε επιχειρήματα τέτοιου είδους δίνεται με κείμενο της Εφέτου κας Μ. Χασιρτζόγλου στο protagon.gr (με τον τίτλο "καλύτερα φτωχός δικαστής παρά καθόλου"). Και κάτι άλλο: Ανεξάρτητα αν συμφωνεί κανείς ή όχι το κείμενο είναι καλογραμμένο και με σοβαρά επιχειρήματα. Αδικεί λοιπόν τον συντάκτη του, που το υπογράφει με ψευδώνυμο. Τόσος φόβος πια για να εκφραζόμαστε ελεύθερα στην Ελλάδα του 2012 (και όχι του 1806);

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τι νόημα έχει το άρθρο; Όσον αφορά το ταλέντο, υπάρχουν ταλέντα έμφυτα και επίκτητα. Δημήτρης Ζ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Από τα καλύτερα (αν όχι το καλύτερο) και πιο πλήρη και εμπεριστατωμένα άρθρα-τοποθετήσεις που έχω διαβάσει αναφορικά με την (άθλια) κατάσταση που επικρατεί στην Ελληνική Δικαιοσύνη και κυρίως με τις (πραγματικές) αιτίες της καταστάσεως αυτής. Χαρακτηριστική η φράση (που θα μπορούσε να είναι και ένα συμπέρασμα για την διαμορφωθείσα κατάσταση) ότι ο δικαστής "Τελικά έχει καθήκον να πράξει το ανέφικτο!". Είναι πράγματα που και εγώ προσπαθώ να εξηγήσω στους φίλους μου, γνωστούς μου κλπ. όταν με ρωτούν για την καθυστέρηση στην απονομή δικαιοσύνης (το ερώτημα, βέβαια, διατυπώνεται "γιατί καθυστερείΤΕ να δικάζεΤΕ τις υποθέσεις και να βγάζεΤΕ τις αποφάσεις"), σε αυτό το άρθρο βλέπω τις (όμοιες)απαντήσεις μου καταγραμμένες με αναλυτικό και πολύ οργανωμένο τρόπο. Για το ίδιο θέμα θα πρότεινα να (ξανα)ρίξουμε μια ματιά και στα όσα είχε γράψει κάποιος συνάδελφος κατά την δημόσια διαβούλευση των διατάξεων του νομοσχεδίου που τελικά έγινε ο Ν. 4055/2012 (βλ. συγκεκριμένα στο - τότε υπό ψήφιση - άρθρο 15, το σχόλιο του "Κώστα" την 21 Δεκεμβρίου 2011, ώρα 21:57, http://www.opengov.gr/ministryofjustice/?p=1544, επισημαίνω ότι ΔΕΝ είμαι εγώ αυτός ο Κώστας). Παραθέτω το σχετικό σχόλιο αυτούσιο:
    «Σε ολόκληρη την Ευρώπη – να μην αναφέρω και την Αμερική γιατί εκεί η σύγκριση θα είναι χαώδης – οι Δικαστές δεν έχουν τον φόρτο εργασίας που υπάρχει στα Ελληνικά Δικαστήρια. Δυστυχώς δεν μπορούν – αν και αρχίζω σφόδρα να πιστεύω ότι δεν θέλουν – να καταλάβουν όλοι οι νομοθέτες, ότι όταν πιέζεις έναν Δικαστή να εκδώσει σύντομα μία απόφαση, είναι σα να τον θεωρείς τον υπ’ αριθμό 1 υπαίτιο για την καθυστέρηση στην απονομή της Δικαιοσύνης. Ξέρετε να υπάρχουν πολλά Ευρωπαϊκά κράτη, στα οποία ο Δικαστής να ασχολείται με θέματα οικογενειακά, εργατικά, μισθώσεις, αυτοκίνητα, εφέσεις, εκτέλεση, εμπράγματο, ποινικά, ανάκριση, βουλεύματα, ασφαλιστικά, προσωρινές διαταγές, ανακηρύξεις και επικυρώσεις εκλογικών αποτελεσμάτων – δεν μπορώ να ξεχάσω τι τραβήξαμε για 1 μήνα μετά τις περιφερειακές εκλογές του 2010 για 800 ευρώ, διαμεσολάβηση, αυτοψίες, επιτροπές πειθαρχικού ελέγχου ΟΤΑ, υπαλλήλων, συντάξεις, ΙΚΑ, πρόεδρος υπηρεσίας, ναυτικά θέματα, θέματα ευρωπαϊκού δικαίου κλπ. κλπ.; Όλα αυτά αποτελούν θέματα εργασίας για ένα και μόνο Δικαστή. Αλήθεια ποιά εξειδίκευση και επιστημονική κατάρτιση μπορεί να σταθεί με τέτοιο φόρτο εργασίας; Η επιχειρούμενη για ακόμα μία φορά στοχοποίηση και ο συνεχής και ασφυκτικός λιθοβολισμός με προθεσμίες και καθήκοντα, δεν αποτελούν λύση. Είναι δυνατόν όλα αυτά τα χρόνια οι ηγεσίες των Δικαστηρίων και οι Δικαστές που «συνδικαλίζονται» να μην έχουν καταφέρει καν να δείξουν στους νομοθέτες μας τι συμβαίνει πράγματι στο χώρο της Δικαιοσύνης; Είναι δυνατόν σήμερα να ζητάμε από ένα Πρωτοδίκη ή Πρόεδρο Πρωτοδικών ή Εφέτη ο οποίος ασχολείται με ότι κινείται και πετάει στο χώρο της Δικαιοσύνης να εκδίδει απόφαση επί της έδρας και να γράφει την απόφαση σε 20 ημέρες; Είναι δυνατόν ο νομοθέτης να θεωρεί πως αυτό από μόνο του δεν είναι καν αρκετό και υπάρχει και άλλο περιθώριο για πίεση, ώστε να τροποποιείται η διάταξη για τους Κανονισμούς (βλ. άρθρο 87 του παρόντος νομοσχεδίου); Υπάρχουν άραγε αρκετοί που δεν καταλαβαίνουν ότι ο Δικαστής δεν είναι ούτε μηχάνημα, ούτε ρομπότ, ούτε φυσικά και απλός διεκπεραιωτής των υποθέσεων του απλού κοσμάκη ο οποίος προσπαθεί να βρει το δίκιο του μέσα σε μια κοινωνία που θέλει τους μισούς να ελέγχουν τους άλλους μισούς; Είναι κρίμα, αισθάνομαι πολύ μεγάλη απογοήτευση. Νιώθω ήδη πιεσμένος, ως που θα φτάσει πια αυτό;»
    Η φράση που μου έμεινε αναφέρεται στον Έλληνα δικαστή "Πρωτοδίκη ή Πρόεδρο Πρωτοδικών ή Εφέτη, ο οποίος ασχολείται με ότι κινείται και πετάει στο χώρο της Δικαιοσύνης".
    Στα μέτρα που προτείνονται δεν μπορώ να πω ότι είμαι απόλυτα σύμφωνος με τον αρθρογράφο. Πάντως, πρέπει σιγά-σιγά να ανοίξει η συζήτηση για το τι θα πράξουμε όταν θα ψηφιστούν τα όποια μέτρα και οι όποιες μειώσεις, πώς δηλαδή, με λιγότερα χρήματα ΚΑΙ ΑΡΑ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΜΕ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟ ΧΡΟΝΟ (τουλάχιστον οι έχοντες οικογενειακές υποχρεώσεις) θα αντιμετωπίσουμε την παραπάνω άθλια κατάσταση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Συγχαρητήρια στο συνάδελφο για τις θέσεις του και για το κείμενό του. Διπλά συγχαρητήρια όμως διότι επέλεξε να μη δώσει τα στοιχεία του παρά μόνο ένα ψευδώνυμο δείχνοντάς μας ότι το μόνο που θέλει είναι η δημοσίευση των απόψεών του και όχι η προσωπική του προβολή, πράγμα που, δυστυχώς, νομίζω ότι το τελευταίο διάστημα επιδιώκουν πολλοί συνάδελφοι μέσα από το παρόν blog αλλά και από άλλες ιστοσελίδες, δημοσιεύοντας άρθρα και απόψεις "επώνυμα" .
    Μας έδειξε ότι απέχει κατά πολύ από τη ματαιοδοξία κάποιων που θέλουν να δουν το όνομά τους δημοσιευμένο κάπου και από κάτω κολακευτικά σχόλια για να ικανοποιήσουν αυτή καθ' αυτή τη ματαιοδοξία τους.
    Συγχαρητήρια και πάλι για το ήθος του!!
    Και βέβαια θέλω να συγχαρώ και τον ίδιο το διαχειριστή του blog που σε αντίθεση με όλους τους παραπάνω δεν έχει δημοσιοποιήσει τα στοιχεία του(για τους όποιους προσωπικούς του λόγους, που δε γνωρίζω και δε μ' ενδιαφέρει να μάθω) παρότι θα μπορούσε να γίνει αυτός πρώτος από όλους "διάσημος" στον κλάδο μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε, αναφορικά με τα σχόλια που δημοσιεύονται ότι:
1) Δε θα δημοσιεύονται δυσφημιστικά και εξυβριστικά σχόλια
2) Δε θα δημοσιεύονται ΑΣΧΕΤΑ σχόλια σε ΑΣΧΕΤΕΣ αναρτήσεις
3) Δε θα δημοσιεύονται επαναλαμβανόμενα σχόλια στην ίδια ανάρτηση
4) Δε θα δημοσιεύονται σχόλια σε Greeklish


5) Σχόλια σε ενυπόγραφα άρθρα θα δημοσιεύονται μόνον εφόσον και αυτά είναι ενυπόγραφα.
6) Σχόλια σε ενυπόγραφο σχόλιο θα δημοσιεύονται μόνον εφόσον και αυτά είναι ενυπόγραφα.

7) ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΧΕΤΙΚΗ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ "ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ΣΧΟΛΙΑ"